คดี 112 ปิยะ (โพสต์เฟซบุ๊ก)

หลังถูกจับกุม ปิยะถูกพาตัวไปที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ และกองบังคับการปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยี (ปอท.) เพื่อแจ้งหากล่าวหา "นำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่เป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร หรือส่งต่อซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นข้อมูลคอมพิวเตอร์ที่เป็นความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร และดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์" และสอบปากคำ โดยไม่อนุญาตให้ปิยะได้ติดต่อญาติหรือทนายความ ปิยะให้การปฏิเสธตลอดข้อกล่าวหา แต่ยอมรับว่ารูปที่ใช้เป็นรูปประจำตัวของเฟซบุ๊กดังกล่าวคือรูปของเขาจริง

หลังสอบปากคำ เจ้าหน้าที่ ปอท.ให้ปิยะเปลี่ยนเสื้อจากเสื้อสีแดงที่ใส่อยู่ เป็นเสื้อสีดำ และพยายามนำตัวปิยะไปแถลงข่าวการจับกุม แต่ปิยะปฏิเสธ จากนั้น ปิยะถูกควบคุมตัวไว้ที่ สน.ทุ่งสองห้อง

วันต่อมา ปิยะถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวไปที่บ้านพัก เพื่อยึดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่บ้าน พร้อมแฟลชไดรฟ์และอุปกรณ์บันทึกข้อมูลรวม 7 รายการ เพื่อนำไปตรวจสอบ และนำตัวกลับมาควบคุมไว้ที่ สน.ทุ่งสองห้องอีกครั้ง

ปิยะถูกพาตัวไปที่ศาลอาญาเพื่อขออำนาจฝากขังผัดที่ 1 มีกำหนด 12 วัน ตั้งแต่วันที่ 13-24 ธันวาคม 2557 โดยพนักงานสอบสวนระบุเหตุผลว่า การสอบสวนยังไม่เสร็จ เนื่องจากต้องรอผลตรวจสอบคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือจากกองพิสูจน์หลักฐานกลาง และลายพิมพ์มือผู้ต้องหาจากกองทะเบียนประวัติอาชญากร คำร้องฝากขังยังระบุว่า พนักงานสอบสวนคัดค้านการประกันตัว เนื่องจากคดีนี้เป็นคดีสำคัญ เกรงว่าผู้ต้องหาจะหลบหนี

ศาลอนุญาตให้ฝากขังตามที่พนักงานสอบสวนยื่นคำร้อง ครอบครัวไม่ได้ยื่นประกัน เนื่องจากไม่มีหลักทรัพย์พอ ปิยะจึงถูกส่งตัวไปควบคุมที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพ

(อ้างอิง: คำร้องขอฝากขังผู้ต้องหาครั้งที่ 1 ศาลอาญา ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2557)

หลังฝากขังปิยะในชั้นสอบสวนครบ 7 ผัด รวม 84 วัน พนักงานอัยการ สำนักงานอัยการฝ่ายคดีอาญาพิเศษ 4 จึงเป็นโจทก์ยื่นฟ้องปิยะ โดยคำฟ้องระบุว่า ช่วงระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม 2556 ถึง 28 พฤศจิกายน 2556 จำเลยได้ในบัญชีเฟซบุ๊กชื่อว่า “นายพงศธร บันทอน (SIAMAID)” โพสต์ภาพพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 2 ภาพ และเผยแพร่ข้อความที่มีลักษณะเป็นการหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ จำนวน 2 ข้อความ อันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 และ พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 มาตรา 14 (3),(5)

วันเดียวกัน โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งให้พิจารณาคดีนี้เป็นการลับ เพื่อป้องกันความลับอันเกี่ยวกับความปลอดภัยและความมั่นคงของประเทศไม่ให้ล่วงรู้ถึงประชาชน โดยให้เหตุผลว่า เนื่องจากคดีนี้มีข้อเท็จจริงที่เกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์ การเปิดเผยข้อเท็จจริงต่อประชาชนในระหว่างการพิจารณาคดีเช่นเดียวกับการพิจารณาคดีโดยทั่วไปเป็นการกระทำที่ไม่บังควรและไม่เหมาะสม เพราะอาจกระทบกระเทือนก่อให้เกิดความเสียหายต่อสถาบันพระมหากษัตริย์อันเป็นที่เคารพสักการะของประชาชนได้

(อ้างอิง: คำฟ้องและคำร้องขอพิจารณาคดีเป็นการลับ ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 ลงวันที่ 6 มีนาคม 2558)

ปิยะถูกนำตัวจากเรือนจำพิเศษกรุงเทพมาที่ศาลอาญา หลังอัยการยื่นฟ้อง เบื้องต้นปิยะให้การปฏิเสธพร้อมแถลงต่อศาลว่า อัยการฟ้องผิดตัวเนื่องจากในคำฟ้องและเอกสารท้ายคำฟ้องระบุถึงผู้ใช้เฟซบุ๊กชื่อ พงศธร บันทอน แต่ตัวเขาชื่อปิยะ ไม่ได้ชื่อพงศธร

ศาลมีคำสั่งให้พิจารณาคดีเป็นการลับตามคำร้องของโจทก์ ลงวันที่ 6 มี.ค. 58 จากนั้นศาลอ่านและอธิบายฟ้องให้จำเลยฟัง จำเลยให้การปฏิเสธทุกประการ

โจทก์แถลงประสงค์สืบพยานโจทก์ 10 ปาก ทนายจำเลยประสงค์สืบพยาน 1 ปาก ศาลกำหนดวันนัดพิจารณาต่อเนื่อง โดยกำหนดวันสืบพยานโจทก์ 4 นัด และวันสืบพยานจำเลยครึ่งนัด ในวันที่ 17-20 และ 24 พฤศจิกายน 2558

(อ้างอิง: รายงานกระบวนพิจารณา และคำให้การจำเลย ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 ลงวันที่ 25 พฤษภาคม 2558)

คู่ความทั้งสองฝ่ายแถลงว่ามีความพร้อมที่จะนำพยานมาสืบตามกำหนดนัด

(อ้างอิง: รายงานกระบวนพิจารณา และคำให้การจำเลย ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 ลงวันที่ 17 สิงหาคม 2558)

ทนายจำเลยยื่นคำร้องแถลงการณ์ปิดคดีความว่า

1. พยานโจทก์ทุกปาก ไม่มีผู้ใดเคยเข้าถึงโพสต์ภาพของบัญชีผู้ใช้เฟซบุ๊ก “นายพงศธร บันทอน(Siamaid)” โดยตรงเลย พบเห็นเพียงภาพที่ถูกตัดต่อแล้วจากบัญชีเฟซบุ๊กของบุคคลอื่นและโพสต์โดยคนอื่นเท่านั้น พยานเหล่านั้นจึงไม่ใช่ประจักษ์พยาน เป็นเพียงพยานบอกเล่า ไม่น่าเชื่อถือ และไม่มีน้ำหนักพอ
2. บัญชีเฟซบุ๊กสามารถทำปลอมขึ้นได้ทั้งการนำภาพมาใช้เป็นภาพประจำตัวและการใช้ชื่อบุคคลอื่นก็สามารถทำได้
3. โจทก์ไม่มีหมายเลข ไอพีแอดเดรส อันเป็นหลักฐานสำคัญในการระบุตัวผู้กระทำผิด และไม่มี URL ของบัญชีเฟซบุ๊กชื่อ “นายพงศธร บันทอน(Siamaid)” อันจะเป็นหลักฐานที่บ่งชี้ว่า บัญชีเฟซบุ๊กดังกล่าวมีอยู่จริง ผลการพิสูจน์ของกลางไม่พบข้อมูลการเข้าถึงบัญชีเฟซบุ๊กดังกล่าว ไม่พบแฟ้มข้อมูลที่มีพระบรมฉายาลักษณ์หรือข้อความตามฟ้อง รวมทั้งไม่มีข้อมูลการเข้าถึงอีเมล "[email protected]" ที่บันทึกการเข้าถึงเพื่อสมัครเฟซบุ๊ก ซึ่งล้วนแต่เป็นพยานหลักฐานสำคัญในการพิสูจน์ความผิดของจำเลย

จากเหตุผลดังกล่าว เห็นได้ว่า จำเลยไม่ได้กระทำความผิดตามคำฟ้องของโจทก์ ขอศาลพิจารณายกฟ้อง

(อ้างอิง: คำร้องแถลงการณ์ปิดคดี ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 ลงวันที่ 4 ธันวาคม 2558)

ศาลแจ้งว่า จะเลื่อนการอ่านคำพิพากษาออกไปเป็นวันที่ 20 มกราคม 2559 เนื่องจากคดีนี้เป็นคดีสำคัญ จึงอยู่ระหว่างการปรึกษากับอธิบดีศาลอาญา

(อ้างอิง: รายงานกระบวนพิจารณา ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 ลงวันที่ 28 ธันวาคม 2558)

ศาลอาญาอ่านคำพิพากษาสรุปประเด็นสำคัญได้ว่า ศาลรับฟังพยานโจทก์ นายอัจฉริยะ เรืองรัตนพงษ์ ประธานชมรมช่วยเหลือเหยื่ออาขญากรรม ผู้แจ้งความร้องทุกข์ที่อ้างว่าตนเป็นประจักษ์พยาน นำข้อความจากเฟซบุ๊ก "พงศธร บันทอน" มาแจ้งความ ไม่ใช่ภาพที่แชร์ต่อกันมา ศาลยังรับฟังพยานโจทก์ ร.ต.ท.กง ไม่เศร้า พนักงานสอบสวน ที่เบิกความว่า จำเลยมีการจำหน่ายชื่อ ปลอมแปลงชื่อ สวมบัตร ส่อเจตนาว่าประสงค์จะปกปิดตัวตน โดยไม่เชื่อที่จำเลยอ้างว่า ได้ใช้บัญชีเฟซบุ๊กชื่อ "พงศธร บันทอน" เพียงแค่ปีเดียว

ศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่า พยานจำเลยไม่มีน้ำหนักพอจะหักล้างพยานโจทก์ได้ และเชื่อโดยปราศจากข้อสงสัยว่าจำเลยเป็นผู้โพสต์ข้อความตามฟ้อง จึงพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 และพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ. ศ. 2550 มาตรา 14(3)(5) อันเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฏหมายหลายบท จึงลงโทษจำเลยตามประมวลกฏหมายอาญา มาตรา 112 ให้จำคุกจำเลย 9 ปี ทั้งนี้ คำให้การชั้นสอบสวน และทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาคดีอยู่บ้าง มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้จำเลย 1 ใน 3 คงจำคุก 6 ปี

ทนายความผู้รับผิดชอบสำนวนมีความเห็นว่า พยานปากนายอัจฉริยะเป็นเพียงพยานบอกเล่าที่ให้การกลับไปกลับมา คำให้การบางส่วนขัดแย้งกันเอง และไม่มีน้ำหนักน่าเชื่อถือ

ทนายความยังให้ความเห็นอีกว่า ในคดีนี้มีการยึดของกลาง คือ คอมพิวเตอร์และโทรศัพท์เคลื่อนที่ของจำเลย แต่ไม่ปรากฏ IP Address หรือร่องรอยที่เชื่อมโยงได้ว่าจำเลยโพสต์ หรือเข้าถึงโพสต์ที่เป็นความผิดจริง หลักฐานชิ้นเดียวที่ปรากฏว่ามีการโพสต์ข้อความที่เป็นความผิดบนเฟซบุ๊ก "พงศธร บันทอน" คือ ภาพบันทึกหน้าจอที่ผ่านการตัดต่อเพื่อรวมเป็นภาพเดียว ไม่ใช่ภาพต้นฉบับแต่อย่างใด ซึ่งคยมีผู้แสดงความเห็นว่าภาพบันทึกหน้าจอไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานได้ เนื่องจากทุกคนสามารถเปิดและแก้ไขตกแต่งเพิ่มเติมภาพนั้นได้

(อ้างอิง: คำพิพากษา ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 คดีหมายเลขแดงที่ อ.157/2559 ลงวันที่ 20 มกราคม 2559 และ https://tlhr2014.wordpress.com/2016/01/20/piya_judgement/)

จำเลยยื่นอุทธรณ์ใน 5 ประเด็น

1. พยานโจทก์ไม่มีผู้ใดสามารถยืนยันได้ว่า บัญชีเฟซบุ๊ก "นายพงศธร บันทอน (siamaid)" มีอยู่จริงและไม่มีผู้ใดยืนยันได้ว่ามีการโพสต์ภาพและข้อความดังกล่าวในบัญชีเฟซบุ๊กชื่อ "นายพงศธร บันทอน (siamaid)"

2. พยานหลักฐานโจทก์ไม่มียูอาร์แอล ( URL) บ่งชี้ต้นทางของโพสต์ข้อความที่กล่าวหาว่าจำเลยกระทำความผิดในบัญชีเฟซบุ๊ก "นายพงศธร บันทอน(siamaid)" มาแสดงให้ประจักษ์ชัดต่อศาลชั้นต้นว่าข้อความนั้นมีอยู่จริงในบัญชีเฟซบุ๊กดังกล่าว และไม่มีหมายเลข ไอพีแอดเดรส อันเป็นหลักฐานวำคัญในการระบุตัวว่าข้อความที่ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดนั้นเกิดจากการกระทำของจำเลย โจทก์จึงไม่สามารถบ่งชี้ยืนยันได้ว่าข้อความตามฟ้องมีอยู่จริงในบัญชีเฟซบุ๊ก "นายพงศธร บันทอน (siamaid)" และไม่สามารถยืนยันได้ว่าข้อความตามฟ้องดังกล่าวเกิดจากการกระทำของจำเลย

3. กรณีไม่ทราบหมายเลข ไอพีแอดเดรส ร่องรอยการใช้งานเครื่องคอมพิวเตอร์ย่อมเป็นพยานหลักฐานสำคัญในคดี แต่จากการตรวจพิสูจน์พยานหลักฐานในคดีนี้พบว่าในเครื่องคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์เคลื่อนที่และหน่วยความจำชนิด USB ของจำเลย ไม่มีร่องรอยการใช้งานการเข้าถึงบัญชีเฟซบุ๊กผู้ใช้ชื่อ "นายพงศธร บันทอน (siamaid)" หรือแฟ้มข้อมูลที่มีพระบรมฉายาลักษณ์หรือข้อความตามฟ้อง อันเกี่ยวกับการกระทำความผิดที่โจทก์กล่าวหาแต่อย่างใด

4. บัญชีผู้ใช้เฟซบุ๊กสามารถทำปลอมขึ้นได้ ทั้งการนำภาพมาใช้เป็นรูปประจำตัวและการใช้บุคคลอื่นบุคคลทั่วไปย่อมสามารถกระทำปลอมขึ้นได้

5. ภาพที่ปรากฏตามเอกสารท้ายฟ้องอันเป็นภาพที่โจทก์กล่าวหาว่าจำเลยกระทำความผิด เป็นเพียงภาพที่เกิดจากการถ่ายภาพจากหน้าจอโทรศัพท์และผ่านการตัดต่อนำมาเรียงกันเป็นจำนวนสี่ภาพเท่านั้น มิได้แสดงระบบบันทึกการสร้างข้อมูลภาพ การเก็บรักษาข้อมูล และการเรียกข้อมูลภาพดังกล่าว จึงเป็นพยานหลักฐานที่ไม่มีความน่าเชื่อถือและสามารถทำปลอมขึ้นได้โดยทั่วไป

(อ้างอิง: อุทธรณ์ของจำเลย ศาลอาญา คดีหมายเลขดำ อ.747/2558 คดีหมายเลขแดง อ.157/2559 วันที่ 21 กรกฏาคม 2559)

เวลาประมาณ 09.30 น. ศาลอาญาอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เร็วกว่าที่กำหนดนัดที่แจ้งไว้ 10.00 น. ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โดยคำพิพากษามีใจความว่า ศาลอุทธรณ์พิเคราะห์แล้วเห็นว่า พยานโจทก์ทั้งสามคนต่างเปิดเฟซบุ๊ก พบภาพตามเอกสารท้ายฟ้อง เป็นลักษณะ 4 ภาพ ย่อยมาประกอบเป็นภาพเดียว

พยานโจทก์ดังกล่าว ต่างพบเห็นภาพในคดีนี้ผ่านทางเฟซบุ๊กบัญชีผู้ใช้ของบุคคลอื่น มิใช่เฟซบุ๊กของจำเลย แม้โจทก์จะมีนายอัจฉริยะ เรืองรัตนพงศ์ เบิกความว่า ได้เข้าไปดูบัญชีเฟซบุ๊ก ชื่อบัญชีนายพงศธร บันทอน และพบเห็นภาพในคดีนี้โดยถ่ายภาพหน้าจอไว้ แต่ก็ไม่ปรากฏหลักฐานเป็นภาพเต็มหน้าจอ กับไม่มี URL ให้สืบค้นแหล่งที่มา จึงไม่อาจรับฟังได้ว่า ภาพถ่ายหน้าจอดังกล่าวมาจากนายอัจฉริยะ เรืองรัตนพงศ์

อีกทั้ง พนักงานสอบสวนเบิกความว่า ภาพดังกล่าวเป็นลักษณะ 4 ภาพ นำมาเรียงเป็นภาพเดียว ด้านบน 2 ภาพ และด้านล่าง 2 ภาพ มิได้มีลักษณะเรียงเป็นแนวดิ่ง ซึ่งเป็นการโพสต์โดยปกติ แสดงว่าภาพในคดีนี้ไม่ได้แชร์ต่อกันจากผู้โพสต์คนแรกโดยตรง แต่มีผู้รวบรวมขึ้นภายหลัง อย่างไก็ตาม เมื่อพิจารณาภาพที่ถูกโพสต์ในคดีนี้ ส่วนที่เป็นใบหน้าของจำเลยตรงกับภาพที่ปรากฏในหน้าบัญชีเฟซบุ๊กของจำเลยเอง ตามที่จำเลยลงลายมือชื่อรับรองไว้กับพนักงานสอบสวน

เมื่อเดือนมีนาคม 2544 จำเลยใช้ชื่อทองจันทร์ บันทอน ขอออกบัตรประชาชนใหม่ แล้วขอเปลี่ยนชื่อเป็นพงศธร ซึ่งไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของจำเลย อันเป็นการแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน โดยมิได้ปรากฏเหตุผล หรือความจำเป็นอย่างอื่น ย่อมเป็นที่เห็นได้ว่ามีเจตนาที่จะปกปิดตนเอง เพื่อกระทำการบางอย่างโดยมิชอบ

คำให้การในชั้นสอบสวนของจำเลย จำเลยยอมรับว่า ประกอบอาชีพเขียนโปรแกรมแอนดรอยด์ จำเลยทราบว่ามีผู้เข้าไปใช้เฟซบุ๊กของจำเลย แต่ไม่สนใจและไม่ได้เปลี่ยนรหัสผ่าน รวมถึงไม่ได้ไปแจ้งต่อตำรวจ เพียงแต่แจ้งไปยังเฟซบุ๊กและกูเกิลเพื่อให้ตรวจดูภาพที่ไม่เหมาะสมและลบออก

ต่อมา กูเกิลลบภาพและข้อความบางส่วน ยังคงเหลือภาพและข้อความในคดีนี้ โดยจำเลยยังคงใช้เฟซบุ๊กดังกล่าวเป็นประจำและจำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างคำให้การในส่วนนี้ จึงเชื่อว่าจำเลยให้การตามความเป็นจริง

พิจารณาถึงอาชีพของจำเลยที่เกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมทางคอมพิวเตอร์ ย่อมต้องมีความรู้ความเข้าใจในระบบคอมพิวเตอร์ รวมถึงการใช้โปรแกรมเฟซบุ๊กเป็นอย่างดี จำเลยยอมรับว่าใช้บัญชีเฟซบุ๊กชื่อนายพงศธร บันทอนมาตลอด และพบเห็นภาพในคดีนี้ แต่อ้างว่ามีผู้อื่นเข้ามาใช้เฟซบุ๊กของจำเลย อันเป็นการเบิกความลอย ๆ และง่ายต่อการกล่าวอ้าง ทั้งจำเลยยังไม่ได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงแก้ไขใด ๆ และใช้เฟซบุ๊กดังกล่าวตลอดมา และไม่ได้ดำเนินการใด ๆ กับผู้ที่มาใช้เฟซบุ๊กของจำเลยทั้งที่เป็นเรื่องร้ายแรงเป็นที่ผิดปกติวิสัย

ที่จำเลยนำสืบอ้างว่า เหตุที่ไม่ได้แจ้งต่อพนักงานตำรวจ เพราะจำเลยเกรงว่าจะถูกดำเนินคดีเกี่ยวกับการแอบอ้างใช้ชื่อนายพงศธร บันทอนนั้น ก็ไม่ปรากฏว่าจำเลยทราบได้อย่างไรว่ามีการดำเนินคดีกับจำเลยในเรื่องดังกล่าว อีกทั้งความร้ายแรงของความผิดก็ต่างกัน ไม่อาจนำมาเป็นเหตุอ้างได้ ตามที่จำเลยให้การต่อพนักงานสอบสวนว่า เคยแจ้งไปยังเฟซบุ๊กและกูเกิลให้ลบภาพและข้อความที่ไม่เหมาะสมออก แต่ยังเหลือข้อความในคดีนี้ ยิ่งไม่สมเหตุสมผลว่าเหตุใดจึงลบออกไม่ได้ อีกทั้งการแจ้งกูเกิลให้ลบออกยังเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 พ.ค. 2557 หลังการแจ้งความดำเนินคดีกับจำเลยแล้ว ส่วนที่จำเลยนำสืบว่า เพิ่งทราบว่ามีการโพสต์พระบรมฉายาลักษณ์และข้อความไม่เหมาะสมเมื่อปี 2557 โดยคนรักของจำเลยมาบอก จำเลยก็ไม่ได้นำคนรักของจำเลยมาเบิกความยืนยัน อีกทั้งไม่เคยให้การเช่นนั้นต่อพนักงานสอบสวน

ส่วนการตรวจพิสูจน์เครื่องคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์เคลื่อนที่ของกลางที่ยึดมาจากจำเลย ไม่พบประวัติการเข้าถึงบัญชีเฟซบุ๊กนายพงศธร บันทอน และภาพพระบรมฉายาลักษณ์นี้ ก็เพราะการตรวจยึดเกิดขึ้นหลังเวลาเกิดเหตุถึงหนึ่งปีเศษ ซึ่งจำเลยได้แจ้งลบข้อความต่อกูเกิลไปก่อนถูกจับแล้ว แสดงให้เห็นว่าจำเลยทราบดีว่ามีการติดตามการกระทำของจำเลย และย่อมไม่เก็บพยานหลักฐานที่เกี่ยวข้องไว้กับตัว ดังนั้น แม้ไม่ปรากฏพยานหลักฐานในอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ของจำเลย แต่พยานหลักฐานโจทก์ที่วินิจฉัยมามีน้ำหนักเพียงพอชี้ให้เห็นว่า จำเลยเป็นผู้โพสต์พระบรมฉายาลักษณ์และข้อความตามฟ้องโดยใช้บัญชีเฟซบุ๊กชื่อ นายพงศธร บันทอน

การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามฟ้อง ที่ศาลชั้นต้นพิพากษามานั้น ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วย

คดีถึงที่สุด หลังโจทก์และจำเลยไม่ยื่นฎีกา

(อ้างอิง: http://www.tlhr2014.com/th/?p=4141 และหมายจำคุกเมื่อคดีถึงที่สุด ศาลอาญา คดีหมายเลขดำที่ อ.747/2558 คดีหมายเลขแดงที่ อ.157/2559 ลงวันที่ 30 มิถุนายน 2560)